Yasadiklarimi görse ne yapardi acaba Belki biraz sasirirdi belki de gülerdi kim
bilir Insan yalniz kalmaya mecburdur demistim bir zamanlar. Artik bunun
koca bir yalan oldugunu görüyordum. Kendinden bihaber tarlakuslarinin
yuvasi, kökleri simsiki topraga sarilmis agaclarda kurulurken yeri yurdu
olmayan, köksüz, bicare, oradan oraya savrulan beni ben ne yapacaktim
Böyle yalniz, anasiz, babasiz, atasiz kalacaksam dünyaya niye gelmistim ben,
neden Yaradanin benimle ilgili düsüncesi neydi acaba Herkesin gittigi evi,
tutundugu dali varken ben etrafimdaki evlerden toplanmis basimdaki dama
bakiyordum. Hangi esya bana aitti, ne koymustum buraya
Murattan kacmis, Mehmeti kandirmis, Ecemi üzmüstüm. Keske var olmasa
miydim Sevilirken nasil da var hissediyordum kendimi; sonra silinmeye,
siliklesmeye basladim. Artik cok özlüyordum hepsini, dönme vaktim gelmisti
ama buna yüzüm yoktu. Kaldigim yerden nasil devam edebilirdim ki Bir
yanim oraya aitken diger yanim buraya aitti artik. Sanki iki parcaya
bölünmüstü kalbim.