Ögretmenligimin ücüncü yilinda tanismistim Bilal Ögretmenle. Cevresinde cok sevilisi, basarisi ilcede dilden dile dolasiyordu. Bordalda neredeyse Bilal Ögretmeni tanimayan yok gibiydi. Yirmi yillik ögretmenlik hayati boyunca ülkeye bes tane okul, on tane yurt kazandirmis birisiydi. Vakfin yapmis oldugu bütün okullari, yurtlari Egitim Bakanligina devretmis; kendisi de yine Feriser Anadolu Lisesinde görevine devam etmekte, Türk edebiyati derslerine girmekteydi. Onu bir toplantida tanimistim. Yüzündeki tatlilik, sicaklik karsisindaki insana sanki damarlardaki kan gibi akiveriyordu. Ona hayatini anlatmasini istemistim. Ne yapacaksin ki benim hayatimi diye sordu. Kitaplastirmak istiyorum sizin hayatinizi.
Mustafa Coban tarafindan Sevda Yolu adiyla kitaplastirilan bu hayat, Hayatimi anlatsam roman olur. dercesine meslegini seven idealist bir ögretmenin hayatinda cisimlesiyor. Bir ögretmen olmasinin yaninda ögrencilerine bir baba, arkadas ve yoldas olan, onlari hayatin hicbir aninda yalniz birakmayan Bilal Ögretmeni bu hayat yolculugunda okurken Resat Nuri romanlarindaki ögretmenlerden Feride, Ali Sahin ve Ömere rastlamaniz; ögrencilerinde ise Muniseyi bulmaniz tesadüf degil. Coban, bu kitabi Sgelecek nesillere fayda saglamak icin yazdi, umulur ki herkesin yolu Sevda Yoluna düser.
