13. yüzyildan sonra Islam dünyasindaki ilim gelenekleri önemli ölcüde belli basli eserler etrafinda kaleme alinan serh ve hasiyelerle devam eder. Bu baglamda Islam düsüncesinin müteahhirn dönemi Hidayetül-hikme, Hikmetül-ayn, Serhul-Mevakif fi ilmil-kelam, Serhul-Makasid, Serhul-Akaid, Akaid-i Adudiyye, Füsusul-hikem, Miftahul-gayb gibi cesitli ilim dallarinda kaleme alinan eserlerin tarihi olarak okunabilir.
Bu türlü klasiklesmis risale ve kitap yazarlari arasinda Adudiddin el-Icinin bilhassa zikredilmesi gerekir. Ici, er-Risaletül-Vaziyye, Akaid-i Adudiyye, el-Mevakif, Serhu Muhtasarul-Münteha eserleriyle dilbilim, kelam ve fikih usulü alanlarinda yazim gelenegi olusturmasinin yanisira ahlak ve siyaseti teorik ve pratik yönleriyle ele aldigi Ahlak-i Adudiyye adli risalesiyle de ahlak ve siyaset alaninda bir yazim geleneginin olusmasina vesile olmustur. Tahkik ve tercümesini yayimladigimiz serh, Icinin dogrudan talebesi Seyfeddin Ahmed el-Ebheriye aittir.
