Üstünü cizdigimiz, kacip uzaklastigimiz, yutup cigneyemedigimiz her sey ödenecek bir bedel gibi bekliyor bizi tahtinda. Korku, damarlarimizda teri kurumamis bir küheylan, sahlaniyor. Ne yapsak binecegiz ona, nereye gitsek yalayacak o rüzgar yüzümüzü. Ölüm agirligiyla bize hazirlayacak kendini hep. Boynumuzun borcu bilip kendini, sefasini sürecek kalbimizde o yük.
Halil Tekes, ikinci romani Yük ile yeni ve üzerine uzunca düsünülmesi gereken bir kahraman armagan ediyor okura. Etiyle kemigiyle, derdiyle tasasiyla, sözüyle bakisiyla gercek ve karmasik. Kusursuz kurgusu, sahici diyaloglari, yalin dili ve hissettirdikleriyle Yük tam olarak duygu romani.
Babam beni öldürecekti. Bir gün muhakkak. Öldürecek, sonra da bu beyaz oglan kendi kendine öldü diyecekti. Anam böyle zamanlarda ne düsündügümü anliyor, beyaz basimi gögsüne yatirip en dokunakli, en ince sesiyle türküler söylüyordu. Bir kusurdum. Araziydim babamin. Insan arazini kimselere göstermek istemezdi. Ama ben kefen gibi ortada duruyordum.
