11. kogusun ranzasinda sirtimi kameralara döndüm. Demir parmaklikli kücük pencereden giren günes isiginda binlerce toz zerrecigi kendi etraflarinda dönüp duruyor. Su toz zerrecikleri gibi bu dünyanin carkinda dönüp durmustum simdiye kadar. Saclarim bembeyaz, gözlüksüz hicbir sey okuyamazken geri kalan hayatimi pismanliklardan uzak gecirmek istiyorum. Bu defterin sayfalari doldugunda kendimle yüzlesip yeni bir hayata baslayabilecegime inaniyorum.
Kogusa kalem kagit sokmak yasak. Ama para, disarida oldugu gibi iceride de her kapiyi aciyor. Yirmi bes kisilik bir kogus bizimkisi ve bu kogusta kameralar herhangi bir vukuata karsi hic durmadan bizi izler. Yemek yedigimiz, televizyon seyrettigimiz, bütün odalarin acildigi salon gibi kullanilan bir alanimiz var. Iceriden neredeyse sonuna kadar acilmis televizyonun sesi geliyor. Bilmem hangi kanalin, hangi evlilik programi. Bu bittikten sonra da yemek yarismalarina gecerler. Kim kimi arkasindan vuracak, kim kime hakaret edecek, asagilayacak, önce birbirine düsürüp sonra da güya baristiracak. Yapilacak hicbir sey yok. Idare hangi kanallara izin veriyorsa onu seyrediyorsun.
Hayatimin hikayesini yazmak, özgürlesebilmemin kefareti gibi geliyor bana. Belki de ancak böyle affedebilirim kendimi. Özgürlüge giden yolun baslangicinda; kalemimi, defterin bembeyaz sayfalarinda dolastirmaya basladim bile.