Gün gectikce cogalan bir agri bu. Gözleri, mavzerin isliginda kaybolmus bir hikaye. Bizim hikayemiz. Hepimizin hikayesi. Dilimizde kalan son sarki, ellerimizdeki bosluk izi. Cikmayan sesimizin cig, ham, mahcup avazi. Yine de ümit ederiz, kalkacagini düstügü yerden Sayilardan ibaret olmayan bir cografyanin; yara yara karanligi, tüm zalimleri gecerek, azgin hükümranliklarin baslarina calarak bütün habisliklerini, türkümüzü söyleyecegini biliriz. Cünkü bizim türkümüz kardesim, söylenmeye, söylenmeye unutulmustur.
