Ben Isvicrede Heidi ve peter gibi Alplerde kosup oynayarak büyüdüm. Ilkokul yillarimda ise Bursada kocaman bahceli bir evde yasadim. Yüzlerce tavugumuz vardi.
Minicik civcivken bize gelirler, onlari sevgiyle besler, büyütürdük. Dedem bu islerden cok iyi anlardi.
Mahallemizdeki herkes bizim yumurtalarimizi satin alir, dedem de yumurtalarimizin tazeligi ile gururlanirdi.
Babaannem yemek yemenin sadece karin doyurmak olmadigini ögretti bize.
Biz tadini sevsek de sevmesek de özenle hazirlanmis, emek harcanan her yemek kutsaldi.
Sükredilir, saygi duyulurdu.
Yiyeceklere söz hakki verilse bize neler söylerlerdi acaba diye düsündügümde, yine hayal kurmaya basladim. Yumurta oldum, domates oldum, biber oldum. Inanin onlar cok dertli.
Ögrencilerimden, tonton sefimiz SOMER Seften yardim aldim. YEMEK ISI COCUK ISI bir yemek kitabi gibi görünse de, icinde hem özel tarifler hem de minik öyküler var. Okudukca ailenizle birlikte mutfakta denemeler yapabilirsiniz.
Bir ailenin en mutlu zamani sofra basina oturulan yemek saatleridir. En keyifli sohbetler, sakalasmalar, gülücükler
masanin süsüdür. Siz cocuklar da evlerimizin nesesi
Sevgilerimle
