Kasim gözlerini ve kulaklarini düzenli olarak disariya saldigi icin etrafinda insanlarin yasamakta oldugundan emindi. Her seferinde gözleri bir insana, kulaklari bir sese degip kendisine dönüyordu cünkü. Gözüne ve kulagina bir karsilama inlemesi hazirliyordu o da.O yerlerden baska gözler ve kulaklar da gelir, halini görüp duyarlar diye.Oysa sokaklara seslenen imdatlar, komsu duvarlara carpan ihlamalar, caddelerin izgaralarina igil igil akan irinler, köse baslarindan asfalta akseden gölgelerin ürkek salinislari, derin üzüntülerle beneklenen bedenler, insanlarin yüreklerinde genis düzlükler acmisti coktan.Kasim, günese kafa tutamayacak kadar celimsiz, kara kuru bir adam, yüregi korkuyla atan cocuksu bir baba. Yüzünü gözünü döven yagmurun altinda dünyaya bakiyor. Yüksek bir huzura, en kiymetli makama sesleniyor, oglunun davasini soruyor. Avaz avaz, icin icin...Dünyanin Kasima Görünüsü, dünyanin, insanlarin bir derde kör kalisinin, caresiz titreyislerin, zamansiz kavrayislarin romani.Sema Aslan, kimselerin duymadigi ahlara, yangili yüreklere ses oluyor; tepesinde kara bulutlarin toplandigi bir hikayeyi ipek gibi incecik bir üslupla anlatiyor.
