Sherman cok kötü bir seye sahit oldu. Bu kadar kötü bir sey yasamak onu fazlasiyla korkutmustu. Ilk baslarda yasadigi olayi unutmaya calisti ama icinde bir sey onu sürekli rahatsiz ediyordu. Kendini üzgün, bazen de öfkeli hissediyor ve vücudunda anlam veremedigi agrilar oluyordu. En kötüsü de tüm bunlarin sebebini bilmemesiydi. Derken yasadigi bu kötü seyi konusabilecegi biriyle tanisti. Sonrasinda Sherman kendini cok daha iyi hissetmeye basladi.
Shermanin hikayesi cocuklarin yasadigi travmatik olaylarin, onlarin sucu olmadigini fark etmelerini sagliyor. Bu olumsuz deneyimleri, ebeveynleriyle veya yakin hissettikleri yetiskinlerle konusabilmeleri konusunda cocuklari cesaretlendiriyor. Duygularinin normal oldugunu anlamalarina yardimci oluyor.
Ebeveynler icin hazirlanmis rehberde, travmatize olmus cocuklara nasil yaklasilacagi, nasil destek olunacagi ve onlarla nasil iletisim kurulacagi konusunda bilgiler yer aliyor.
