Sosyo-kültürel bir fenomen olarak müzikte yasanilan degisimlerin, gündelik yasamda eglence araci olarak kullanilmasina ragmen, bilimsel bakis acisiyla incelenmesi ve calisilmasi önemlidir. Bizde ise bu calismalar, bilimsel bakis acisindan cok, bürokratik kararlar dogrultusunda ele alinmistir. Yaklasik otuz yil öncesine kadar entelektüel bir gayri mesrluk icinde olan müzik incelemeleri, 80li yillarla birlikte akademik alana da girmis oldu. Bu yillardan itibaren, farkli disiplinlerden arastirmacilarin müzige cok farkli yollardan yaklasarak, cesaret kirici bir karmasikliga sahip bu olguyu anlamaya calismalari önemli bir gelismedir. Ülkemizde cok yeni baslayan bu sürec, aslinda Batida yeni olmayip, 19. yüzyilda ortaya cikmistir.
Merkezin belirledigi niteliksel duruma göre sekillenen modernlesme sürecindeki müzik anlayisi, özellikle Cumhuriyet döneminde, oldukca farklilasmisti. Merkez iktidarlar müzigin toplum üzerindeki tesirini yakinen bildiklerinden dolayi topluma dönük politikalarini daha iyi anlatabilmek ve bu politikalara destek saglamak icin kültürel faaliyetlerdenmüzikten yararlanma yoluna gitmekten hicbir zaman cekinmemislerdir. Bir taraftan devletin benimsedigi yeni kültürel ve sanatsal anlayis; diger yandan cogu zaman sessiz kalmaya mahkm edilmis toplumsal katmanlarin devlete ragmen israrli bir sekilde sürdürmeye calistiklari geleneksel kültürel anlayislar ve müzik tüketim zevki. Türk siyasal yasaminin modernlesme ile birlikte karsi karsiya kaldigi celiskili durumlar, en net bir sekilde müzik alaninda ortaya cikmaktadir.
