Acisini suskunluga dönusturen bir cocuk, kaybettigi annesiyle kagit uzerinde yeniden karsilasip onun kucuk bir ajandaya dustugu duygu ve hatirlayislarin diliyle edebiyati kesfettiginde nasil olup da kendi sesini duymaya baslar
Inci Aral, otuz yili asan edebiyat ugrasinin bu noktasinda duruyor ve Tolga Mericin sorularina verdigi yanitlarda kendini, tipki romanlarindan birinin kahramaniymiscasina irdeliyor. Parcalanip dagilmis bir aile, beslemelerle paylasilmis odalar, parasiz yatili okullar, mektuplar, yolculuklar, ucurumlar, sehirler, sarkilar ve tabii öldurucu asklar ama hepsinden daha buyuk bir askla baglanilmis kitaplarla kagitlar...
Insan unutmak zorundadir. Ama bu unutmanin kendisi degildir. Unutmak yoktur, diyen Inci Aralin, hem özel hem de yazarlik dunyasini okuruna actigi, yaziya adanmis kalbinin ve zihninin butun odalarini tek tek dolastigi bu anlati, hayatina edebiyatin, edebiyatina hayatin isiklarini dusurebilen bir yazari daha iyi tanimak, yazdiklarinin derinine girmek ve yazma tutkusunun ne oldugunu anlamak isteyenler icin...