Hic görmeden dogdugumuz budünya gurbet, hic görmeden gidecegimiz vatanin habercisi degil midir Her gün tefekkür, bolca bir tefekkür baharda yagan yagmura benzer; nasil ki yagmur yagdikca tohumlar cicek aciyor otlar yeseriyor, insan da düsündükce yüregindeki hakikat tohumlari filizleniyor gün yüzüne. Derin derin düsünmekten korkmayin, cünkü agacin kökleri topragin derinliklerine kök saldikca indikce gövdesi, dallari ve yapraklari gök yüzüne cikiyor, nefes aliyor, günesine cikiyor, isigina cikiyor.

Insan da düsündükce isigina kavusuyor, amacina gayesin kavusuyor, nefes aldiriyor ruhuna. Düsünmek insani yaratilis gayesine götüren bir isiktir.

Dünya dikenli bir güle benzer ama ucunda gül vardir. Sinirli bu ömür, imtihan icin geldigimiz bu dünyanin elbette ki zorluklari olacaktir; zorluklara sabreden güle kavusur, o gül ebedi diyardir, sonsuz ölümün olmadigi vatandir...

Her insanin bir parmak izi oldugu gibi bütün insanlarin da ortak bir yürek kodu, ortak bir fitrat kodu, ortak bir gönül kodlari, evrensel kodlari vardir; onlar da insanin yaratilis gayesini, amacini, yolunu bilmesidir. Yeryüzündeki herseye, dönen dünyanin hizindan günes sistemine, menvsimlerin olusmasindan ozon tabakasina kadar her seye cok ince bir ayar veren Allah insani elbette ki basibos birakmiyor, insana da bir kulluk yolu cizmis, akil vermis, irade vermis, yeryüzünde yarattigi herseyi insan icin birer isci kilmis, adeta dogan günes, yagan yagmur, esen rüzgarlar, sayisiz cicekler, daglar, gökler, yildizlar, ay, kisaca hersey insan icin. Ya insan ne icin

Insan da Allah cc icindir, kulluk icindir, sinirli bu hayatta imtihan edilmesi icindir. Caniyla, maliyla, hastalikla, korkularla, aklinin sinirli olusuyla imtihan olup yaptiklari karsiliginda cennet ya da cehenem... Dünyaya sabretmek gülün dikenlerine sabretmeye benzer; dikenlerin ucunda gül var, varsin biraz dikenler ellerimize batsin. Sinirli bu hayat da dikenlere benzer, sonunda sinirsiz bir hayat var, ölümün olmadigi ebedi bir vatan...