Babam issizdi. Birkac aydir is bulamiyor, günlük nafakimizi saglayacak parayi bile kazanamiyordu.
Bizim buralardan is bulup calismak icin Tahrana giden insanlar vardi. Babam da Tahrana gitmeyi planlamaya baslamisti. Tahran bir umut kapisi olmustu. Daha önce gidenlerin is buldugu haberleri de geldi. Babam artik düsünmeyi bir tarafa birakarak anneme ve kardeslerime Tahrana gidecegini, hemen bir is bulacagini, eve para yollayacagini söyledi. Beni de yanina aldiktan sonra düstük yollara.
