Ne mecali kalmisti yürümek icin ne de oturmak kesiyordu Koray i. Bir yalnizlik türküsü söylüyordu sazi, bir korku bekliyordu bir yerlerde. Sinavlarina hic calismada mesela, koklanacak, öpülecek bir sevgilisi vardi. Hic bir yarisin icinde varolmadi, cünkü hayat, onun kulvarini cizmeyi unutmustu sanki. Ögrenci olmak hic mutlu etmedi ki onu, ögretecek seyleri vardi. Baskalari aycicek citlarken, Koray, kulagini kesiyordu Van Gogh tablolarinin önünde.
